Koetjes
Klik voor grotere weergave
Koetjes
Wat koetjes stonden in een wei..
Info:
ISO: 100
sluitertijd: 1/20
diafragma: f/11
toestel: Canon 60D
lens: Canon EF 24-105mm f/4L IS USM
’10 – ’11
Vorig jaar schreven we wat we verwacht hadden dat ging veranderen in 2010. We zijn een jaartje later, dus wordt het tijd om eens te kijken wat daar van waar is geworden. Om dit wat in goede banen te leiden ga ik proberen dezelfde volgorde te volgen. Om af te sluiten gaan wederom onze visie geven op het komende jaar.
In the Cloud
Het afgelopen jaar was hét jaar van de ‘cloud’. Voor diegene die nog niet mee zijn met het nieuwste hippe internetjargon: De cloud of de wolk is een virtuele plek op het internet waar we bestanden, foto’s, video’s en zelfs volledige programma’s kunnen bewaren en gebruiken. Met Dropbox, Cloud app en Droplr hebben we in 1-2-3 documenten, afbeeldingen of hele stukken tekst op het internet gezet en staan deze bestanden klaar om gedeeld te worden met de rest van de wereld. Een link of artikel posten op Facebook of Twitter, we zien het steeds vaker.
Google Wave is op een zijspoor gezet omdat Google vond dat het niet genoeg gebruikers kreeg (ligt deels aan de ietwat steile leercurve), maar we zien toch een vom van recyclage van dit geweldige project in andere diensten. Zo zien we nu ook in Google Docs letter per letter verschijnen wat de andere is aan het tippen en kunnen we in Gmail eenvoudig een bestand ‘droppen’ als bijlage in plaats van door een hoop menu’s te gaan zoeken van: “waar had ik dit nu weer opgeslagen?”. Ook Microsoft en Adobe kwamen afgelopen jaar met een web-versie van een aantal producten, zo kwamen onder andere Office, Photoshop (met een beperkt aantal functies) en het experimentele ‘Project ROME’ online.
Voor het komende jaar verwacht ik dat het niet enkel bij ideeën zal blijven maar dat de producten ook een grote schare gebruikers achter zich zullen krijgen en niet enkel ‘om het eens te testen’. Dit zal bijdragen tot een enorme innovatie op de manier waarop we omgaan met data op het internet.
Muziek en Video
De muziekindustrie staat geen stap verder dan vorig jaar, alles wat we verwacht hadden is (nog) niet uitgekomen. De streamingdiensten kende wel een forse opkomst, maar van een doorbraak in de sector is nog lang geen sprake. En dat is vreemd, aan initiatieven is er immers geen gebrek. Met de opkomst van HTML5 en de verschillende ‘apps’ voor smartphones zijn er een aantal zeer sterke producten verschenen. Betaal een abonnementsprijs en luister zoveel muziek u wil zonder er enig bestand voor te moeten opslaan op uw computer. Voorbeelden hiervan zijn Grooveshark, MOG en Spotify. Een extra remmende factor zijn alle licentievoorwaarden, bijna geen enkele dienst is hier goed te gebruiken omdat voor elk land appart een licentie moet aangevraagd (en betaald) worden. De platenmaatschappijen boycotten vele nieuwe initiatieven om de oude dragers van media (CD’s) te blijven promoten.
In videoland leek er niet veel te veranderen het afgelopen jaar. Hoewel enkele spelers als Microsoft en Sony begonnen met het uitbouwen van een video on-demand catalogus botste dit op de datalimieten die nog vele internetgebruikers onder ons treffen. Hoewel de providers de limieten omhoog hebben gebracht, staan we in dit land op dat punt toch nog een pak achter. In de VS zien we verschillende diensten verschijnen waarbij tegen betaling met een abonnement tv-programma’s kunnen worden herbekeken op u tv, computer, smartphone of tablet. Ook is er Netflix, een bedrijf dat u DVD’s opstuurt om te huren of u kan de film streamen via het internet waar u ook bent.
Computers
De trend die vorig jaar ingezet was zal zich dit jaar verder zetten. Tablets zijn er de laatste tijd overal. Apple is er in geslaagd een goed product op de markt te brengen en krijgt nu concurrentie van grote namen zoals Samsung i.s.m. Google (Galaxy Tab). Verder zijn er een aantal tablets beschikbaar met Windows 7, maar hier maken de producenten toch wel een grove fout. Niemand zit te wachten op een 8inch tablet waar ik professioneel video’s op kan bewerken. Wat ben je met een tablet waar 4 GB RAM in zit, een Quad-Core processor heeft, en 1000 euro kost; maar waar je amper iets op kan zien? Hoogstwaarschijnlijk zal Microsoft dit jaar — in navolging van Apple en Google — alsnog met een mobiel softwarepakket komen zoals ze reeds deden met hun Windows Phone 7.
Afgelopen jaar schreef ik ook nog iets kort over Google Chrome OS. Hier was men opvallend stil over het afgelopen jaar, maar de laatste tijd is er weer heel wat om te doen. Zo heeft Google laptops uitgedeeld met hun OS via het internet aan testgebruikers. De laptop luistert naar de naam Cr48 en is vrij positief onthaald. Voor meer informatie kijk zeker eens hier.
Tot zo ver onze verwachtingen voor het komende jaar. Of misschien staat er ons nog iets gigantsich te wachten waar we nog geen weet van hebben?
‘Sharen’ komt naar Windows
Eerder dit jaar schreven we een artikel over ‘sharen’. Voor degenen die nog niet bekend zijn met het woord zullen we het snel uitleggen. Stel ik wil snel een bestand delen met een van mijn vrienden dan heb ik een aantal mogelijkheden. Ik stuur het door via mail, stuur het door via het (trage) msn-netwerk, zet het op rapidshare of (dit doen we enkel in gevallen van uiterste nood) we zetten het bestand op een USB-stick te zetten en sturen het op met De Post (of B-Post, als we dan toch de juiste termen gaan gebruiken). In al die gevallen deel ik een bestand, of ik ‘share’ het bestand.
Enkele maanden terug kwamen er een aantal programma’s tevoorschijn voor de Mac-gebruikers onder ons. De bekendste waren enerzijds Droplr (dat we op deze blog hebben besproken) en anderzijds Cloud App. Wat ze beide doen is dingen ‘sharen’. Het enige verschil is dat in plaats van 20 menu’s te moeten doorlopen het nu veel simpeler geworden is. Sleep iets naar het icoontje, wacht een paar seconden en u bestand of tekst staat online. De link naar het desbetreffende bestand wordt onmiddellijk gekopieerd zodat u het meteen in een chatbericht, sms of op internet kan posten.
De grootste tekortkoming van de diensten was echter dat Windows gebruikers (nog steeds de grootste groep computergebruikers) niet de mogelijkheid hadden om van deze diensten gebruik te maken. En dat is bij deze gedaan. Zowel voor Droplr als voor Cloud App zijn nu Windows versies op het internet verschenen. Hieronder volgt een kleine vergelijking van de twee programma’s:
Fluffy App is de Windows variant van Cloud App, maar is echt nog volop in ontwikkeling. Het programma zit nog in de testfase en er zijn geen stabiele versies van beschikbaar. Ook het installeren van het programma is enorm vreemd voor Windows gebruikers, er is namelijk geen installatieprogramma bij. Installeren gaat op de Mac-manier. Zet het programmaatje ergens in een map en start het van daar op. Niet echt gebruiksvriendelijk dus voor degenen die dit niet gewoon zijn. Verder durft het al eens vastlopen, maar dat hangt af van versie tot versie. Wel kan ik zeggen dat wanneer het werkt, het zeer gebruiksvriendelijk is en enorm simpel in te stellen is. Niet te veel functies, gewoon wat je nodig hebt. Binnenkort zal er een stabiele versie verschijnen die voor elke computerleek gebruiksvriendelijker zal zijn.
Windroplr daarentegen is de Windows-tegenhanger van Droplr. En jawel, het heeft al een stabiele versie. En het heeft een installatieprogramma. Alles lijkt tot hiertoe super. Tot je het programma wilt starten, dan komt er een foutmelding dat er iets niet is geïnstalleerd en dat het programma daardoor niet kan starten. Blijkbaar is .NET 4.0 essentieel om het programma te kunnen draaien. Geen paniek, dit kleinnood kan gedownload worden van de Microsoft site en is in een oogwenk in orde. Maar het draagt niet bij tot het gebruiksgemak, spijtig dat het niet mee in de installatie zit (of is het wegens licentieredenen?).
Verder gebruikt Windroplr in plaats van een icoontje in de taakbalk een soort ‘drop’-veld om dingen op te laten vallen, ik ben eerder voorstander van dingen naar de taakbalk slepen.
Om te concluderen: Fluffy App is een mooi project dat tot iets mooi kan groeien, maar Windroplr zit al in een veel verder stadium. Beiden moeten nog wat aan hun installatieproces schaven, maar dit is iets dat zal komen bij volgende versies. Voeg hier aan toe dat Windroplr binnenkort in het Nederlands beschikbaar zal zijn en ik zou niet meer twijfelen hetgeen ik zou kiezen.
Light, as a feather
Toch wel enorm cool.
P.S. mocht het bij sommige niet goed werken, sluit wat venster en het zou in orde moeten zijn.
True Blood
HBO maakt altijd topseries, of toch zo goed als altijd. Daarom stond ik wat karig tegenover de nieuwste serie van over de oceaan. True Blood, een serie over vampiers. Het eerste wat ik dacht, en u ondertussen waarschijnlijk ook: Geweldig, meer van die Twilight-meligheid. Maar ik moet mijn woorden terugnemen. True Blood is weer een topserie met een sterk verhaal en een sterke cast. Nog belangrijker: er zitten geen melige clichés in.
Het verhaal van de serie is gebaseerd op een boekenreeks uit 2001, getiteld: “The Southern Vampire Mysteries”. In de serie volgen we het leven van een groep mensen in het fictieve dorpje Bon Temps, gelegen in Amerikaans ‘Redneck’ gebied. Vampiers zijn “uit de kist gekropen”, ze hebben de wereld laten weten dat ze echt bestaan. We volgen Sookie Stakehouse, een dienster in een bar, wanneer ze vampier Bill leert kennen. Verder bestaat het verhaal uit een aantal conflicten tussen vampiers en mensen. Vaak zijn vampiers het slachtoffer van vooroordelen, maar nog meer doen ze zelf dingen die niet al te kosjer zijn. Moorden, bloed drinken, chanteren,… noem maar op.
True Blood is vooral een schitterend verhaal en is meesterlijk goed gefilmd. De spanning wordt zo opgebouwd dat elke aflevering eindigt met een enorme cliffhanger waardoor je meteen de volgende aflevering wilt zien. En net daar zit de sterkte van de serie, het blijft spannend. En naarmate de serie verdergaat is niets nog wat het lijkt. Nooit wordt het saai door overdreven herhalingen of te veel de nadruk op iets te leggen. Alles lijkt logisch wat nog maar eens bijdraagt tot de sterkte van het verhaal.
De serie is in Amerika toe aan zijn 3e seizoen en bij ons is het eerste seizoen dit najaar te bekijken op zowel Canvas als Acht.
Ping
Nu de nieuwe muziekdienst van Apple, genaamd ‘Ping’, al enkele weken te gebruiken is werd het tijd dat we er iets over schreven. En daar eindigt het ook meteen. Héél veel is er niet over te schrijven! 
Ping zou een vernieuwend sociaal netwerk moeten worden en met de achterban van 160 miljoen iTunes gebruikers zou het een veel belovende start zijn geworden. Al snel leek het mis te gaan. Enkel de grote artiesten krijgen er ruimte om een account te maken, dus voor de kleine lokale bandjes is er geen plaats (aangezien zij geen muziek in de iTunes webwinkel hebben). Verder ontbreekt er de integratie met andere sociale netwerken. Mensen zoeken is een werk van jewelste. Typ het email-adres van een vriend in en hoop op het beste. Dit is wat we niet verwachten van een sociaal netwerk anno 2010. Zeker niet van Apple, het bedrijf dat gebruiksvriendelijkheid zo hoog in het vaandel houdt.
Met de laatste iTunes update (10.0.0.1) vervangt Apple de ‘Genius-sidebar’ die we uit eerdere versies kennen door een ‘Ping-sidebar’, zo wil het bedrijf bepaalde handelingen – zoals het een nummer als favoriet bestempelen – vergemakkelijken. Maar dan blijft er de vraag: Is het nog de moeite om het verdronken kalf te redden, of dempt men beter de put?
The other side of a Railway
Klik om te vergroten
De brug waarop de treinen het “Hauptbahnhof” van Berlijn binnenkomen. Leuk om eens te spelen met wat instellingen en ik hoop dat het resultaat er mag zijn.
30mm
1/60
f3,5
ISO 80
Google Wave
Het zal ongeveer een jaar geleden zijn dat Google hun nieuwe product “Wave” aankondigde, een (volgens hun) revolutionaire manier van communiceren over het internet. Om het te kunnen gebruiken moest je uitgenodigd worden door Google zelf of door een uitnodiging te krijgen van een andere Wave-gebruiker. Eind November kreeg ik mijn uitnodiging van Google, tijd om eens te kijken of “the next big thing on the internet” echt iets heeft veranderd.
Wat is Wave en waarom zou ik het gebruiken
De “wat” is misschien nog het moeilijkst te omschrijven, een Wave is een document waar andere gebruikers aan toegevoegd kunnen worden zodat men aan een gezamenlijke tekst kan werken. Overal in “de Wave” kunnen opmerkingen of reacties worden toegevoegd. Wanneer men iets tipt komt dit letter per letter op de andere zijn scherm, men moet dus niet wachten zoals bij het chatten tot de andere op enter drukt. Als u toch afwezig was en er iets aan de Wave is veranderd worden de nieuwigheden in het geel gezet wanneer u zich terug aanmeldt.
De “waarom” is iets gemakkelijker. Een goed voorbeeld is school: Groepswerken of dialogen thuis maken kan echt een pest zijn, je hebt 5 versies van een bepaald word document en er is niets zo chaotisch als een msn-gesprek met 5 personen. In Wave gaat het allemaal wat vlotter. Een dialoog wordt geschreven op enkele minuten tijd waar het anders een half uur zou duren. Hetzelfde geldt voor een groepswerk, in plaats van alles naar elkaar door te mailen en bijgevolg 5 verschillende versies van het werkstuk te hebben, werkt men allemaal samen aan 1 document waar iedereen zijn deel aan toevoegd. Is er een opmerking over een bepaald deel markeert een ander persoon het even en voegt een reactie toe.
Andere toepassingen zijn: plannen van feestjes, uitstapjes; brainstormen; …
Google Wave heeft nog enkele handige troeven. Het is open-source, dus iedereen kan bijdragen om nieuwe toepassingen te vinden of iets extra te schrijven. Er zijn ook een aantal extensies beschikbaar die u in staat stellen om te videochatten, afbeeldingen toe te voegen (zelfs volledige slideshows), kaarten (handig voor feestjes), muziek, etc. toe te voegen. Misschien nog het belangrijkste is dat Wave volledig in een internetbrowser draait, er zijn dus geen apparte programma’s voor nodig en men kan het overal openen waar er maar internet is, op eender welke computer.
Internet Explorer ondersteunt Wave niet, men krijgt dit venster
Een uitnodiging voor Google Wave kan aangevraagd worden bij Google zelf via deze link. Elk nieuw account krijgt zelf nog uitnodigingen zodat men zijn vrienden ook kan uitnodigen. Eenmaal u de uitnoding hebt moet u even een Google-account aanmaken (mocht u dit nog niet hebben), dit geeft u ook toegang tot Gmail, Picasa en andere (gratis) diensten.
The United Universe geeft 5 uitnodigingen weg, u kan er een winnen door een reactie te plaatsen.
Congratulations For Sure!!
Toen ik een paar maanden geleden te horen kreeg dat er een nieuw album van MGMT zat aan te komen, stonden mijn verwachtingen meteen hooggespannen. Na het onwaarschijnlijke succes van ‘Oracular Spectacular’ zat heel de wereld te wachten op een minstens even sterke opvolger en op nieuwe hits zoals ‘Time to pretend’, ‘Electric Feel’ en natuurlijk het extreem kapotgedraaide ‘Kids’.
Later maakte de groep bekend dat het nieuwe album ‘Congratulations’ zou heten en toch wel wat anders zou klinken. Ze zeiden ook dat er geen nieuwe hits op zouden staan, ze wilden zeker geen tweede ‘Kids’ maken. MGMT is een speciale groep, veel andere groepen zouden gewoon een makkelijke tweede plaat maken van het eerder commerciële type, maar zij slaan een heel andere weg in. Aanvankelijk lagen mijn verwachtingen na het horen van dit nieuws wat lager, maar nu het album er is, stellen ze mij zeker niet teleur.
Het album is iets vroeger dan gepland beschikbaar voor het publiek. Het album werd gelekt op het net en omdat MGMT liever wilt dat hun muziek via henzelf tot bij de mensen komt, werd meteen het hele album op hun site gezet. Ze wouden zelf het hele album gewoon gratis weggeven, maar ze waren blijkbaar de enigen die dat een goed idee vonden, dus dat hebben ze maar gelaten.
Nu wat over het album zelf. Het album begint met ‘It’s Working’. Zoals eerder gezegd niet echt wat we van MGMT gewoon zijn. Het is wat zoeken naar een refrein,maar zoals de titel al zegt, het werkt echt wel! Het album, dat maar 9 nummers telt, bevat zeker enkele hoogtepunten waaronder zeker, het reeds vooruitgestuurde, ‘Flash Delirium’. Het is zeker iets volledig anders dan hun vorige singles, maar daarom zeker niet minder sterk. Het lijkt bij de eerste luisterbeurten wat chaotisch zonder samenhang, maar na een tijdje grijpt het je volledig vast en laat het je, ondanks een ronduit hilarische fluitsolo, niet meer los. Ook zeker een hoogtepunt is, het 12 minuten durende epos, ‘Siberian Breaks’. Een song die zeker niet is wat hij op het eerste zicht lijkt en bijna elke 2 minuten een totaal andere wending neemt. In 1 song gaat MGMT over progrock, dreampop en nog een paar andere genres om te eindigen met een space synth outro; 12 minuten lang genieten. In Brian Eno, naar de gelijknamige producer, gaat MGMT weer even een heel andere richting uit. Door de snelle lyrics krijgt de song toch een heel andere sfeer die je niet meteen zou associëren met MGMT. Ook zeker een hoogtepunt voor mij. Daarop volgt ‘Lady Dada’s Nightmare’, een instrumentaal nummer dat toch wel redelijk psychedelisch genoemd kan worden. Het vrouwelijk geschreeuw op de achtergrond geeft de song toch een speciaal karakter, waardoor het zeker kan blijven boeien. Aflsuiten doet MGMT met het nummer ‘Congratulations’. Het soberste en simpelste nummer dat we tot nu toe al van hun te horen kregen. De song kan gezien worden als een soort felicitatie voor hun succes, maar dat succes wordt ook op een andere manier bekeken (‘It’s no blaze of glory’). ‘Congratulations’ eindigt met een applaus dat zeker verdiend is na negen ijzersterke songs, die samen een echt album vormen en geen samenraapsel zijn van een paar sterke nummers.
Na het meermaals beluisteren van het album, kan ik besluiten dat MGMT inderdaad een redelijk andere weg is ingeslagen en er staan zeker geen nieuwe monsterhits op. Met dit album zal het onderscheid kunnen gemaakt worden tussen de nepfans die enkel de hypes volgen en op zoek zijn naar hits en de echte fans, waar ik zeker bij hoor. Ik wacht ook al vol spanning op de derde plaat, omdat ik zo benieuwd ben welke nieuwe weg ze dan weer zullen inslaan. Want volgens mij is MGMT een groep die nog ZEER veel groeimarge heeft en nog meerdere meesterwerkjes op deze wereld zal loslaten.
Op een onbewoond eiland
Sinds zondag 14 maart kunnen we na lang wachten “The Pacific” bekijken. Deze HBO-reeks is een parallelreeks met het bekende “Band of Brothers”. “The Pacific’ is geen vervolg en de verhalen hebben geen onderlinge band, de enige gelijkenis die men kan vinden is dat de serie het verhaal van een groep soldaten volgt in wereldoorlog II. Dit keer echter niet in Europa. Verder is dit wederom een samenwerking tussen Tom Hanks en Steven Spielberg.
“The Pacific”, zoals de naam al doet vermoeden speelt zich af in de Stille Oceaan, waar de Amerikaanse mariniers het moeten opnemen tegen de Japanse invasies van de vele eilanden die er liggen. Dat er in de Stille Oceaan ook hard gevochten is vergeten veel mensen, ze denken aan de oorlog tegen Japan vaak enkel aan Pearl Harbor en de atoombommen. Misschien is dit de perfecte gelegenheid om er iets meer over te komen, of zo u wel gewoon kijken naar deze prachtige nieuwe reeks. Wat meteen opviel na aflevering 1 was tempo, soms wat traag dan weer kolkend snel. Men ziet de soldaten onderling rustig praten terwijl ze half in slaap vallen, en hop, voor je het weet worden ze beschoten langs alle kanten. Die afwisseling tussen traag & snel is perfect in beeld gebracht en ik hoop dit terug te zien in komende afleveringen. Wat we terugzien uit “Band of Brothers” zijn de korte intro’s aan het begin van elke aflevering. De veteranen die vertolkt worden in de serie geven kort hun mening over hoe het er allemaal aan toe ging, ook geeft Tom Hanks een korte inleiding (of misschien een zeer beknopte geschiedenisles) zodat u meekan met het verhaal van de aflevering.
Voor iedereen die “Band of Brothers” nog maar een beetje een geweldige serie vond is dit zeker een aanrader om ook te volgen, al is het maar voor de mooie tropische eilanden.
