The United Universe

HBO maakt altijd topseries, of toch zo goed als altijd. Daarom stond ik wat karig tegenover de nieuwste serie van over de oceaan. True Blood, een serie over vampiers. Het eerste wat ik dacht, en u ondertussen waarschijnlijk ook: Geweldig, meer van die Twilight-meligheid. Maar ik moet mijn woorden terugnemen. True Blood is weer een topserie met een sterk verhaal en een sterke cast. Nog belangrijker: er zitten geen melige clichés in.

Het verhaal van de serie is gebaseerd op een boekenreeks uit 2001, getiteld: “The Southern Vampire Mysteries”. In de serie volgen we het leven van een groep mensen in het fictieve dorpje Bon Temps, gelegen in Amerikaans ‘Redneck’ gebied. Vampiers zijn “uit de kist gekropen”, ze hebben de wereld laten weten dat ze echt bestaan. We volgen Sookie Stakehouse, een dienster in een bar, wanneer ze vampier Bill leert kennen. Verder bestaat het verhaal uit een aantal conflicten tussen vampiers en mensen. Vaak zijn vampiers het slachtoffer van vooroordelen, maar nog meer doen ze zelf dingen die niet al te kosjer zijn. Moorden, bloed drinken, chanteren,… noem maar op.

True Blood is vooral een schitterend verhaal en is meesterlijk goed gefilmd. De spanning wordt zo opgebouwd dat elke aflevering eindigt met een enorme cliffhanger waardoor je meteen de volgende aflevering wilt zien. En net daar zit de sterkte van de serie, het blijft spannend. En naarmate de serie verdergaat is niets nog wat het lijkt. Nooit wordt het saai door overdreven herhalingen of te veel de nadruk op iets te leggen. Alles lijkt logisch wat nog maar eens bijdraagt tot de sterkte van het verhaal.

De serie is in Amerika toe aan zijn 3e seizoen en bij ons is het eerste seizoen dit najaar te bekijken op zowel Canvas als Acht.